Wouter Been wint Prinsenbeek

Wouter Been wint Prinsenbeek

Voordat het startschot om 19:15 klonk had ik mijn overwinning al ruim drie uur binnen.
Voor een cursus was ik de gehele vrijdag in Amersfoort en kon ik zo half 4 de file inrijden, precies op het moment dat Joost in Alkmaar begon aan de 4 kilometer van zijn leven. Al snel kwam het bericht van Joost dat hij een significante bijdrage had geleverd in de ploeg waarbij ze tot een tijd van 4 minuten rond kwamen. Joost had mentaal, fysiek en met voeding een topprestatie geleverd en als fysiek trainer ben ik dan al zeer tevreden, ondanks wat de uitslag gaat zijn. Rond half 5 kwam het verlossende antwoord dat Joost zich had geplaatst, een fenomenale prestatie. Een beloning van 2,5 jaar keihard werken en veel vooruitgang boeken, een traject van een wielrenner op een dood spoor naar een topsporter die na wereldbekers en het WK nu gewoon naar de spelen in Rio gaat. Joost naar Rio en ik naar Prinsenbeek, dat is toch even een verschil.

2016-02-06-Prinsenbeek-2016-EB

FOTO-PERRY-ROOVERS

Het startschot klonk in Prinsenbeek en iedereen was compleet doorweekt en probeerde snel van voren te zitten. Het bochtige parcours maakte het lastig om van voren te zitten en na elk bocht was het vol aanzetten om het wiel van de voorganger te houden. Ik zakte langzaam naar achteren totdat ik ook achteraan zat, het peloton was langgerekt en ik zat op het elastiek. Gelukkig kwamen ze van voren niet weg en bleef het tot halverwege koers compact. De stortregen hield op, de grote plassen verdwenen maar het wegdek bleef nat. Hoewel het wegdek nat was werd het nooit echt glad voor mijn gevoel, of dat lag aan de lage bandenspanning of dat de klinkers grof van structuur waren weet ik niet. Ik reed naar voren en toen ik van voren was werd de koers zo veel makkelijker. Harder door de bochten, langer doorrijden op de rechte stukken en minder hard optrekken. Lang kon ik vooraan niet herstellen want Ronan van Zandbeek ging ervan door toen het stilviel. Ik sprong erachter aan en kon alleen maar proberen zijn wiel te houden. We sloegen een mooi gat en toen kwam Lars van der Vall aansluiten en nog drie renners, dat begon er goed uit te zien. Het peloton was nog steeds dichtbij maar we reden hard door ondanks dat de samenwerking niet optimaal was. Het was nog 30 km maar de ronden vlogen letterlijke en figuurlijk voorbij, ik was één van de mindere in de kopgroep maar kon mij met 5 ronden te gaan opmaken voor de finale. Als snel besloten niet op een sprint te spelen, 2 bochten in de laatste 300 meter is te risicovol en dat risico wil ik niet meer nemen. Daarnaast ligt mijn specialiteit eerder bij 1 tot 2 minuten vol gaan i.p.v. 10 seconden.

Met 2 ronden te gaan was ik ook alert en zocht ik een moment om te gaan, met 1,5 ronden te gaan kreeg ik deze kans. Ik kwam van kop en keep achter me, ze zaten niet direct in het wiel, nog een keer kijken en ze zaten nog steeds naar elkaar te kijken. Gelijk weggesprongen en vol doorgetrokken, hard door de bochten en optrekken naar de start/finish voor het klinken van de bel. Van bocht naar bocht gewerkt en op het stuk waar ik een ronde eerder wegsprong keek ik even goed achterom en dat beviel me wel, ik ging winnen! Nog twee bochten door en de laatste 200 meter genieten, solo aankomen is een heerlijk gevoel. Een gevoel dat ik na mijn overwinning in de Ronde van Raamsdonkveer vorig jaar een jaar moest missen. De dag kon al niet kapot maar dit was geweldig, mijn eerste overwinning en ook de overwinning van de ploeg. Beide kwamen als geroepen. Mijn doel voor dit jaar waren meerdere criteriums winnen, de honger is dus nog niet gestild, Pijnacker of Berkel zou voor mij, Restore en natuurlijk de sponsoren mooi zijn.

Finish foto: Ron Magies/Pix4Pro’s

mooi verslag in BN De Stem