Een Australiër die zijn geluk beproeft in Pijnacker

Een Australiër die zijn geluk beproeft in Pijnacker

Ivan Cook jaagt zijn absolute wielerdroom achterna door: David van den Berg

2016-01-06-EB-05Wilde manen, een sikje, oorbellen en dikke poten. Dat is Ivan Cook. Een wat onorthodoxe uitstraling voor een wielrenner. Hij heeft in zijn nog prille carrière al van alles meegemaakt. Begon met backpacken in Europa en is nooit meer weggegaan. Kijkend naar wielerkoersen in België heeft hem weer verliefd doen raken op het spelletje wat hij voorheen deed in Australië. Na te zijn afgepeigerd bij een Belgische ploeg heeft hij gekozen voor de Pijnackerse wielerploeg, Restore Cycling.

Cook, een Australiër met Aziatische roots, was van kleins af aan al heel goed in wielrennen. Hij won meerdere races in zijn thuisland. Hij is min of meer per toeval in het hele circus belandt. ‘‘Ik was erg close met mijn broer. We waren beide zeer sportief. Mijn broer speelde eerst football, maar hij raakte ernstig geblesseerd aan zijn nek en moest toen een jaar met brace om z’n nek lopen. Mijn vader reed altijd al op een racefiets, gewoon voor de lol. Hij besloot dat we moesten gaan fietsen, want dat was veiliger.’’ Een geluk bij een ongeluk voor Cook. Zijn broer was de eerste die op de stalen ros stapte, niet veel later volgde Ivan. ‘‘Ik wilde graag doen wat mijn broer ook deed, ik werd er gewoon in meegesleurd.’’ Het bleek een gouden zet te zijn geweest om ook Ivan op de fiets te zetten. Al snel kwamen ze erachter dat Ivan gevoel had voor het fietsen en al gauw rijgden de overwinningen zich aaneen

‘IK WAS HET WEL EEN BEETJE ZAT’

Motivatie
Het koersen gaat Cook goed af in Australië, maar op een gegeven moment knapt er iets bij de kleine Australiër. ‘‘Omdat ik zo vroeg begon met wielrennen was ik het op me achttiende wel een beetje zat. Ik ben toen gaan studeren en reizen’’, vertelt Ivan Cook. Niet veel later ontmoet hij zijn Duitse vriendin, die aan het backpacken was in Australië. Er komen veel backpackers in Australië en Cook hield contact met enkele van hen. ‘‘Ik ben later als backpacker naar Europa gegaan, naar België en Duistland. Ook omdat mijn vriendin er woont. Toen ik in België was en een paar koersen vanaf de kant had gezien begon het weer te kriebelen. Ik besefte dat ik hier moest fietsen om carrière te maken’’, meent Cook. ‘‘Er zijn in Australië niet de mogelijkheden om veel te wedstrijden te rijden tegen een hoog niveau. Hier kan dat wel. Het zal deels te maken hebben met de cultuur, hier in rijdt iedereen op een fiets in Australië is dat wel anders. De ‘vibe’ is hier gewoon veel beter.’’ In Down Under was het ook moeilijk, omdat je er veel moet reizen voor wedstrijden en dat voel je in je portemonnee.

Zijn familie was in eerste instantie wat terughoudend toen Cook besloot zijn wielergeluk te beproeven in Europa. ‘‘Ze zagen me liever een baan nemen, een huis kopen en kinderen krijgen. Na een paar resultaten van mij begonnen ze er ook in te geloven en zagen ze dat dit voor mij heel belangrijk was. Ik heb altijd nog mij educatie achter de hand’’, aldus Cook die afgestudeerd is als personal trainer.

Het drong tot Cook door dat hier in Europa de opportuniteiten veel beter zijn dan in Australië. België ademt wielrennen wist ook Ivan Cook na het zien van koersen. Hij besloot unaniem te blijven om het wielrennen weer op te pakken. Hij benaderde meteen een aantal teams en mocht even later aansluiten. Het eerste jaar ondervond Ivan Cook meteen de klappen van de zweep van het wielrennen. Die kwamen hard aan, omdat Cook al een tijdje had stilgezeten. ‘‘Het eerste jaar kreeg ik een flink pakslaag. Ik had natuurlijk een tijdje niet gefietst en vooral de afstanden nekten me. Het niveau was daarbij ook nog eens aanzienlijk.’’ Na een tijd van afzien, een duizend doden sterven en lossen hervond de kleine bonkige Australiër enigszins z’n oude vorm terug. Hij wist het daarna zeker, hij wilde wielrenner worden.

‘HIJ WEIGERDE MIJ EEN LIFT TE NAAR HUIS TE GEVEN’

2016-01-06-EB-03De switch

Cook maakte dit seizoen de overstap naar Restore Cycling. Het weggaan in België voelde voor Cook als een bevrijding. ‘‘Ik heb besloten te vertrekken daar vanwege het beleid dat er gevoerd werd. Het was allemaal erg ‘old school’. Ze waren erg hard voor je en ze hielden geen rekening met je gevoelens’’, beweert de Australiër. De druppel die de emmer deed overlopen kwam na een koers, waar Cook aan het strijden was voor de overwinning. Hij leek op weg naar de overwinning toen het noodlot toesloeg. In de sprint met een select groepje gaat hij hard onderuit onder toeziend oog van zijn ploegleider. ‘‘Mijn hele voorwiel was kapot en ikzelf was er ook niet best aan toe. De ploegleider keek van de zijkant toe en hij verblikte of verbloosde niet toen ik bij de bus aankwam. Ik vroeg nog of ik een nieuw wiel kon krijgen om naar huis te fietsen, maar hij weigerde dat te geven en wilde me geen lift naar huis geven. Ik ben uiteindelijk met wat ploegmaten richting huis gefietst, maar het ging gewoon niet. Ik had veel pijn, dus hebben ze mij afgezet bij een café en zijn ze naar huis gereden om mij vervolgens met de auto op te halen.’’

Het kon Cook niet meer schelen dat zijn ploeg de mooiste koersen reed. Wat zijn ploegleider hem had geflikt was volgens hem gewoon onmenselijk. De beslissing was toen snel gemaakt om te vertrekken. ‘‘Ik had wat vrienden die in Nederland fietste, zij hebben mij weten over te halen om naar Nederland te komen. Ik ben toen gaan kijken naar ploegen die in de Topcompetitie rijden, daar was Restore er één van. Helaas nu niet meer, maar ik ben toen contact gaan zoeken met Jurriën Rinsma (ploegleider red.) en we hadden wat heen en weer geskypet. Mijn eerste indruk was dat het goed zat. Jurriën praat met je alsof je een vriend bent. Het is daarbij een jonge, ambitieuze ploeg. Het totaalplaatje klopte gewoon.’’ Vandaag de dag verdedigt hij het lichtblauw van Restore Cycling en dat bevalt hem goed. Hij ziet zichzelf aan het eind van het seizoen bij een continentale ploeg rijden. Cook hoopt dit seizoen wat top-10 klasseringen te noteren en wellicht ook wat podium plaatsen bij te schrijven aan zijn palmares.

 

‘JE VOELT JE WELEENS EENZAAM’

2016-01-06-EB-02Voorburg
In een klein, knus en intiem kamertje van om en nabij drie bij vier in Voorburg vertoeft Ivan Cook tegenwoordig. Een matras, een kastje, een stoel en een paar dozen moeten het interieur voorstellen. Het ruikt er naar natte verf en hout, want er wordt flink verbouwd. Toen Cook hier aankwam was het één grote bouwval. Nu begint het vorm te krijgen. Hij leeft er met meerdere mensen, maar het bevalt hem uitstekend. Het achterlaten van Australië was niet het makkelijkste. ‘‘In eerste instantie was het zeker moeilijk voor mij. Thuis zal er altijd blijven, het is niet zo dat het op de één of andere dag weg is. Met die gedachte leef ik nu hier. Natuurlijk heb ik weleens heimwee, je voelt je weleens eenzaam. Al met al zijn er meer gelukkige tijden dan minder gelukkige tijden’’, aldus Cook. ‘‘Het weer mis ik het meest, acht van de twaalf maanden zon beviel mij wel haha.’’ Meer verschillen ziet hij niet echt tussen Australië en Nederland. ‘‘Buiten het feit dat jullie pannenkoeken eten als avondmaal, in Australië eten wij dat als ontbijt. Voor de rest zijn er veel overeenkomsten, iedereen is erg aardig.’’

Hij claimt niet vaak thuis te zijn. Hij houdt ervan om er op uit te gaan, de omgeving te ontdekken en lekker te trainen op z’n racefiets. In de hoek van zijn kamer ligt een stok, niet zomaar een stok. ‘‘Ik sta op, doe wat meditatie en yoga. De stok die hier ligt betrek ik er ook weleens bij. Ik heb expres niet te veel meubels gekocht in mijn krappe kamertje, zodat ik ruimte had om te mediteren en yoga te doen. Ik ben niet zozeer een spiritueel iemand, maar de yoga houdt me soepel.’’ Hij houdt ook een blog bij, die hij gebruikt als uitlaadklep. ‘‘Ik zag het aanvankelijk meer als een dagboek . Ik kreeg wat feedback van mijn familieleden dat ze blij waren dat ik deed en hoe het me verging. Ik vind het leuk als mensen me kunnen volgen. Het is ook interessant voor de jonge renners in Australië, ze weten nu via mijn blog wat het allemaal met zich meebrengt om te wielrennen in Europa.’’

2016-01-06-EB-04Toch klinkt de reis van Ivan Cook vrij prijzig. ‘‘Zoals je ziet leef ik hier vrij primitief. Ik geef weinig geld uit. Als ik in Australië ben werk ik fulltime als een personal trainer, daar verdien ik goed geld mee. Daar moet ik mee doen. Nu ben ik dus bezig met solliciteren, om weer wat meer geld in het laatje te krijgen.’’ Zijn reis duurt nu al zo’n vier jaar. De reis is tot nu toe succesvol volgens Cook. ‘‘Het is een ware rollercoaster, voor mij is het een persoonlijke verbetering. Dus voor mij als persoon. Zowel fysiek als mentaal. Ik ben gelukkig dat is het allerbelangrijkste.’’ Aan falen denkt hij niet. Hij heeft er eerlijk gezegd nooit echt over nagedacht. ‘‘Mijn back-upplan is altijd mijn educatie en Australië.  Misschien is mijn ultieme doel niet wielrennen, maar misschien komt er wel iets anders interessants op mijn pad terecht. Misschien begin ik wel een eigen fitnesszaak, je weet het niet. Ik maak me niet te veel zorgen. Ik heb tot nu toe geen seconde spijt van deze trip. Ik zou alleen teleurgesteld zijn als ik niet mijn uiterste best heb gedaan’’, besluit Cook. Ivan Cook, van Australië naar de Lage Landen, just living the dream. Bron: Telstar

PS: Ivan is  in de tussentijd hard is gevallen in een criterium en op dit moment nog herstellende is van die nare val.